Асаблівасці нацыянальнай палітыкі ў Аўстрыі

Выгаднае геаграфічнае становішча Аўстрыйскага дзяржавы, асабліва прыдунайскія зямель, на скрыжаванні гандлёвых шляхоў, спрыяла яго вылучэнні сярод суседніх дзяржаў. З XIII

Асаблівасці нацыянальнай палітыкі ў Аўстрыі

Информация

Политология

Другие материалы по предмету

Политология

Сдать работу со 100% гаранией

ПЛАН

 

УВОДЗІНЫ

. НАЦЫЯНАЛЬНАЯ ПАЛІТЫКА

. Этнічная сітуацыя У Аўстрыі

. ПРАВАВОЕ ПАЛАЖЭННЕ этнічных меншасцяў Аўстрыйскай Рэспублікі

ЗАКЛЮЧЭННЕ

СПІС ЛІТАРАТУРЫ

УВОДЗІНЫ

 

У сучасным свеце вялікая частка дзяржаў мае шматнацыянальныя склады, а з'яднаць паміж сабой народы, якія маюць розную гісторыю, рэлігію і адрозніваюцца па менталітэту і светапогляду - вельмі няпростая задача для ўрада любой дзяржавы.

У нейкіх краінах свету міжэтнічныя канфлікты носяць латэнтны характар, а дзесьці адкрыты.

Мэта - разгледзець становішча этнічных меншасцяў у Аўстрыі ў новы і найноўшы час.

Задачы:

) Прааналізаваць змест тэрміна "нацыянальная палітыка".

) Вывучыць дынаміку развіцця этнічнай сітуацыі ў Аўстрыі.

) Ахарактарызаваць прававое становішча этнічных меншасцяў Аўстрыйскай Рэспублікі.

У дадзенай працы разглядаецца нацыянальная палітыка як з'ява, уласцівае, на сённяшні дзень, кожнаму дзяржаве, а таксама становішча этнічных меншасцяў Аўстрыйскай Рэспублікі.

Для вывучэння гэтай праблемы мною былі выкарыстаныя калектыўныя манаграфіі: "Народы Замежнай Еўропы" і "Нарысы агульнай этнаграфіі, Замежная Еўропа".

Дадзеныя манаграфіі дазваляюць зірнуць на этнічную гісторыю Аўстрыі, а дакладней падрабязна разгледзець гісторыю ўзаемаадносін народаў Аўстрыі з самых ранніх часоў. На аснове гэтых дадзеных можна зрабіць пэўныя высновы, якія тычацца гісторыі ўзаемаадносін розных этнасаў, здаўна насялялі аўстрыйскія зямлі, і прышлых народаў. Стаўленне аўстрыйскіх грамадзян да нацыянальнай палітыцы, якая праводзіцца рознымі урадамі Аўстрыі.

Для вывучэння названай праблемы неабходна скарыстацца тэрмінам "нацыянальная палітыка", разабрацца, у чым яна заключаецца. Для гэтага былі выкарыстаныя наступныя кнігі: "Агульная і прыкладная паліталогія", а таксама "Палітычная жыццё грамадства: пытанні тэорыі", "асіметрычнага канструкцыя этнічнага федэралізму", "Дэмакратыя і таталітарызм" і "Сацыялогія палітыкі".

Дадзеная праца дазваляе зразумець, якія праблемы могуць узнікнуць з прычыны няправільнага правядзення нацыянальнай палітыкі, паколькі сфера нацыянальнай палітыкі вельмі далікатная. Менавіта з пазіцыі нацыянальных ідэалогій можа ажыццяўляцца вельмі неабходная палітыка абароны культурнай самабытнасці і палітычных правоў, абарона ўласнай тэрыторыі і нацыянальнай незалежнасці (гэта выразна прасочваецца ў "Напалеонаўскіх войнах", калі барацьба супраць французаў ўзмацніла пачуццё патрыятызму сярод аўстрыйскага народа). З гэтых жа пазіцый могуць стымулявацца настрою нацыянальнага гегеманізму, перавага адной над іншымі (частыя паўстання венграў і чэхаў, з-за няроўнасці ў правах з аўстрыйцамі, у другой палове XIXв).

У якасці крыніцы мною быў выкарыстаны Федэральны Закон Аўстрыйскай Рэспублікі "Аб прававым становішчы нацыянальных меншасцяў" ад 7 ліпені 1976 г. Дадзены дакумент дазваляе разабрацца ў становішчы нацыянальных меншасцяў па некалькіх раздзелах: "Агульныя палажэнні" - аб правах нацыянальных меншасцяў; "Саветы нацыянальных меншасцяў" - аб статусе і паўнамоцтвах прадстаўніцкіх органаў нацыянальных меншасцяў; "Дапамога нацыянальных меншасцяў" - пра абавязкі федэральнага ўрада ў сферы аказання дапамогі нацыянальных меншасцяў, у чым яна можа заключацца i парадак яе аказання; "Тапаграфічныя абазначэння" - аб парадку тапаграфічнага абазначэння на мове нацыянальных меншасцяў у раёнах іх пражывання; "Афіцыйны мова" - раздзел пра сферу выкарыстання мовы нацыянальных меншасцяў.

1. НАЦЫЯНАЛЬНАЯ ПАЛІТЫКА

 

Вялікую ролю ў свеце стала гуляць ідэалогія нацыянальнай ідэі. Яе развіццё гістарычна звязана з раскладаннем сярэднявечных структур і станаўленнем новага грамадска-эканамічнага ўкладу. У гэтым сэнсе ідэя нацыі - прававое і ідэалагічна-маральнае абгрунтаванне дэмакратыі новага часу.

Ужо ў перыяд Вялікай Французскай рэвалюцыі XVIII ст. гэтая ідэя ўвасобілася ў трох базавых канструкцыях, якія захоўваюць сваё значэнне да нашых дзён: санкюлотской канцэпцыі народнага суверэнітэту, дзе нацыя тлумачылася як свайго роду юрыдычная асоба, якая прадстаўляе супольнасць індывідаў, чыё жыццё рэгулюецца аднымі і тымі ж законамі, крыніцай суверэнітэту пры ўстанаўленні якіх яна з'яўляецца; у робеспьеровском разуменні нацыі як супольнасці патрыётаў, якія змагаюцца за свабоду, і выказвае сябе ў пэўным духоўным адзінстве на аснове імкнення да дасягнення прагрэсу ў чалавечай гісторыі; трактоўка нацыі ў аспекце тэрытарыяльна-этнічных вымярэнняў, уключаючы тэорыю натуральных межаў Ж. Дантона і Л. Карно. І ў далейшым канцэптуальныя падставы нацыянальных ідэалогій сталі, перш за ўсё, выказваць такое разуменне прыроды нацыянальнай групы, якая можа інтэрпрэтавацца альбо ў якасці сацыяльнай супольнасці, якая складваецца на аснове адзіных эканамічных умоў жыцця людзей, тэрыторыі, мовы і пэўных рысаў духоўнай культуры (марксісцкае вызначэнне), альбо культурнай супольнасці, інтэгруючы палітычнымі падзеямі і інстытутамі (М. Вэбер), альбо ўвасаблення "нацыянальнага духу", падмацоўваецца культурнымі нормамі, каштоўнасцямі і знакамі (Дж. Брэнд), альбо народа, якому пасланы боскае адкрыцьцё (ісламская традыцыя) і г.д . .

Грунтуючыся на законнай прызнанні прыярытэтнасці нацыянальных інтарэсаў кожнай канкрэтнай краіны, нацыянальныя ідэалогіі інтэрпрэтуюць дадзены пасыл такім чынам, што ўсе іншыя спружыны гістарычнага быцця паўстаюць у якасці падпарадкаваных або наогул неістотных. На практыцы гэтыя ідэалогіі ў большасці сваёй прымаюць форму нацыяналізму.

У СССР у трактоўках афіцыйнай дактрыны нацыяналізм разглядаўся як буржуазная ідэалогія і палітыка ў нацыянальным пытанні, як гістарычнае прылада стварэння і заваёвы агульнанацыянальнага рынку, устанаўлення класавага панавання ў нацыянальных рамках і пашырэння пасля гэтага панавання шляхам заняволення іншых народаў. У гэтым сваім якасці нацыяналізм інтэрпрэтавалі як безумоўны ідэалагічны праціўнік "пралетарскага, сацыялістычнага інтэрнацыяналізму", палітыкі "дружбы народаў у цэлым", пэўны пазітыўнае значэнне прызнавалася толькі за нацыяналізмам у краінах, якія развіваюцца, бо пад яго сцягам у асноўным і ажыццяўлялася барацьба супраць каланіялізму. У цяперашні жа час у Расіі і СНД назіраецца тэндэнцыя да процілеглага, прынцыпова іншаму бачання. Нацыяналізм часта пачынае трактавацца як прынцып, што заключае ў сабе патрабаванні таго, каб палітычныя і этнічныя адзінкі супадалі, а таксама, каб кіраўнікі і кіраваныя належалі да аднаго этнасу. Пры такім падыходзе нацыяналізм можа адлюстроўвацца як поле творчага самараскрыцця нацыі, магутны сродак ачышчэння і самаразвіцця народа. Больш за тое, нацыяналізм праяўляе сябе не толькі як ідэалагічны феномен, але часта становіцца і рухаючай спружынай нацыянальнай палітыкі.

Характэрна, што ў гэтай якасці ён выступае не толькі ў былых саюзных рэспубліках, але і ў нацыянальных рэгіёнах Расіі і нават на спрадвечна рускіх тэрыторыях (так званы "рускі нацыяналізм", які апелюе да "праве крыві", ці інакш да "праве глебы") .

Падобныя пабудовы характэрныя не толькі для постсавецкіх дзяржаў. Як дзеючы прынцып нацыяналізм па-ранейшаму ўплывовы ў палітычнай практыцы цэлага шэрагу краін "трэцяга свету"; пэўныя пазіцыі ён захоўвае і ў Еўропе, ЗША, Канадзе і іншых краінах з устойлівымі дэмакратычнымі традыцыямі. Не выпадкова некаторыя заходнія аналітыкі яшчэ ў 50-я гады ХХ стагоддзя сфармулявалі тэзіс аб надыходзе "стагоддзя нацыяналізму" ў свеце.

Магутная падсілкоўванне нацыянальным ідэялогій ажыццяўляецца з боку рэлігійных веравучэньняў, што з аднаго боку часта выступае як фактар ​​кансалідацыі нацыі, духоўнага адраджэння нацыі ў складаныя, крызісныя перыяды яго гістарычнага быцця, з другога боку - нацыянальна-рэлігійныя супярэчнасці могуць стымуляваць і разбуральныя працэсы ў грамадстве, спараджаючы і паглыбляючы нацыянальную варожасць (напрыклад, у Кашміры, Югаславіі, Чачні).

У гэтым аспекце і да нацыяналізму ў цэлым трэба падыходзіць, відавочна, з больш ўзважаных пазіцый, не спяшацца з пераглядам смыслообразующих паняццяў. Безумоўна, варта рашуча адстойваць тэзіс аб законнасці нацыянальных інтарэсаў кожнай краіны, аб самакаштоўнасці і раўнапраўнага кожнай канкрэтнай нацыі і народа. У навуку павінна ўвайсці разуменне таго, што разнастайнасць сацыяльна-культурных тыпаў адзіна і можа выступаць неабходнай перадумовай багацця і аб'ёмнасці за ўсё сучаснага цывілізаванага супольнасці. Але трэба асцярожна абыходзіцца з становішчам, замацоўваюць за нацыяналізмам значэнне асновы гістарычнага працэсу і тым больш сцвярджаюць думка пра абранасьць тых ці іншых нацый. Практыка паказвае, што падобныя пазіцыі занадта часта абгортваюцца палітыкай нацыянальнай перавагі, вядуць да адкрытага шавінізму і расізму.

Сфера нацыянальнай палітыкі незвычайна складаная і далікатная, як нідзе тут выключна актуальная логіка канкрэтна-гістарычнага падыходу. З пазіцый нацыянальных ідэалогій можа ажыццяўляцца і вельмі неабходная палітыка абароны культурнай самабытнасці і палітычных правоў нацыянальнай дыяспары, абароны ўласнай тэрыторыі і нацыянальнага суверэнітэту ад знешніх замахаў. З гэтых жа пазіцый могуць стымулявацца і настроі этнічнага гегеманізму, падводзіцца ідэйны падмурак пад агмені сепаратызму, палітыку стварэння прывілеяў для асоб "карэннай нацыянальнасці", правакавацца канфлікты і нават прамыя ваенныя дзеянні.

У сучасных умовах, таму як ніколі важны запавет айчынных мысляроў аб неабходнасці прарыву нацыянальнай ідэі ў сферу ідэі "всечеловечности", перакладанне гэтага запавету на мову вывераных палітычных рашэнняў і дзеянняў.

Агульная колькасць насельніцт

Похожие работы

1 2 3 > >>