Андрэй Дзмітрыевіч Сахараў

"Ну добра, а як на Вашу - чаму Гарбачоў з Рэйганам не змаглі дамовіцца ў Рейкъявике?" "Магу табе сказаць сваё

Андрэй Дзмітрыевіч Сахараў

Курсовой проект

История

Другие курсовые по предмету

История

Сдать работу со 100% гаранией

Андрэй Дзмітрыевіч Сахараў нарадзіўся ў Маскве 21 мая 1921 г.

Яго бацька Дзмітрый Іванавіч - быў выкладчыкам фізікі, вядомым аўтарам навукова-папулярных кніг, падручнікаў, задачніку, па якіх вучылася не адно пакаленне савецкіх людзей.

Маё дзяцінства прайшло ў вялікай камунальнай кватэры, дзе, зрэшты, большасць пакояў займалі сям'і нашых сваякоў і толькі частка - староннія. У доме захоўваўся традыцыйны дух вялікі моцнай сям'і - пастаяннае дзейны працавітасць і павагу да працоўнага ўменню, узаемная сямейная падтрымка, каханне да літаратуры і навуцы. Мой бацька добра іграў на раялі, часцей за Шапэна, Грыга, Бетховена, Скрабіна. У гады грамадзянскай воіны ён зарабляў на жыццё, гуляючы ў нямым кіно. Душой сям'і, як я гэта з удзячнасцю адчуваю, была мая бабуля Марыя Пятроўна, якая сканала перад вайной ва ўзросце 79 гадоў. Для мяне ўплыў сям'і было асабліва вялікім, так як я першую частку школьных гадоў вучыўся дома. Я з адзнакай скончыў школу ў 1938 годзе і тады ж паступіў на фізічны факультэт Маскоўскага універсітэта.

Скончыў яго таксама з адзнакай ўжо падчас вайны, у 1942, у эвакуацыі, у Ашхабадзе, летам і восенню 1942 года некалькі тыдняў жыў у Кіраве, куды першапачаткова быў накіраваны на працу па заканчэнні універсітэта, затым працаваў на лесанарыхтоўках у глухой сельскай мясцовасці пад Мелеском. У верасні 1942 гады накіраваны на вялікі ваенны завод на Волзе, дзе працаваў інжынерам-вынаходнікам да 1945 г.

Працуючы на заводзе, А.Д. Сахараў стаў аўтарам шэрагу вынаходніцтваў у галіне кантролю прадукцыі. У 1944 г. ён напісаў некалькі артыкулаў па тэарэтычнай фізіцы і накіраваў іх у Маскву на водгук. У 1945 г. А.Д. Сахараў быў залічаны аспірантам у Фізічны інстытут АН СССР ім. Лебедзева (ФИАН).

"Калі Андрэй Дзмітрыевіч ўпершыню прыйшоў у інстытут у пакой Тамм, - успамінае член-карэспандэнт АН СССР Е.Л. Фейнберг, - і размаўляў з ім, Ігар Яўгенавіч раптам выбег у калідор і, натолкнувшись на мяне, у крайнім ўзбуджэнні сказаў: " Вы ведаеце, Андрэй Дзмітрыевіч сам здагадаўся, што ў уранавай катле (так тады зваўся рэактар) ўран павінен размяшчацца не раўнамерна, а блокамі!". Гэта ўзбуджэнне Тамм было цалкам апраўдана: калі да гэтага амаль вырашальнага прынцыпу дадумаліся буйныя фізікі-ядзершчыкі, гэта было вельміважным дасягненнем".

У 1948 г. А.Д. Сахараў быў уключаны ў навукова-даследчую групу па распрацоўцы тэрмаядзернага зброі. Кіраўніком групы быў акадэмік І.Я. Тамм. "Наступныя 20 гадоў, - пісаў А.Д. Сахараў, - бесперапынная праца ва ўмовах звышсакрэтнасці і звышнапружання спачатку ў Маскве, затым у спецыяльным навукова-даследчым сакрэтным цэнтры".

У жніўні 1953 г. на Сяміпалацінскам палігоне была ўзарвана 1. Вадародная бомба. І потым яшчэ дзесяць гадоў тут рэгулярна праводзіліся надземныя выбухі, аж да падпісання дамовы ў 1963 г. аб забарона выпрабаванняў ядзернай зброі ў трох асяроддзях.

Усе мы тады былі перакананыя ў жыццёвай важнасці гэтай працы для раўнавагі сілаў ва ўсім свеце і захопленыя яе грандыёзнасцю.

У 1953 г. А.Д. Сахараў быў абраны сапраўдным членам АНСССР.

Успамінаючы аб сумеснай працы з Андрэем Дзмітрыевічам, акадэмік Ю.Б. Харытон пісаў: "Шырата інтарэсаў Сахарава была незвычайнай. Памятаю, як-то мы стаялі ўтрох-ўчатырох у дошкі і Андрэй Дзмітрыевіч выкладаў нам сваю ідэю взрывомагнитных імпульсаў. Гэта было фантастычна цікава, хоць не ўсё тут яму самому было ясна. Можна было бачыць, як думка яго рухалася да канкрэтнай схеме, і нашы фізікі неўзабаве рэалізавалі яго думкі".

У 50-я гады А.Д. Сахараў, глыбока заклапочаны праблемай ядзерных выпрабаванняў, пачаў актыўную барацьбу за іх забарона або абмежаванне. Яго паплечнікам у гэтым стаў акадэмік І.В. Курчатаў.

Я ганаруся тым, што быў адным з ініцыятараў Дагавора аб забароне ядзерных выпрабаванняў у трох асяроддзях.

Займаючыся праблемамі ўплыву выпраменьвання на спадчыннасць, А.Д. Сахараў зразумеў усю згубнасць забаронаў Лысенка на вывучэнне законаў генетыкі. На агульным сходзе Акадэміі навук СССР у 1964 г.А.Д. Сахараў, якога падтрымалі І.Я. Тамм і шэраг іншых акадэмікаў, выступіў супраць абрання ў Акадэмію Нуждина, які з'яўляўся паплечнікам ўсёмагутнага у той час Лысенка, і дамогся свайго. У 1965 г. акадэмікі А.Д. Сахараў і М.А. Леантовіч звярнуліся ў Прэзідыум Акадэміі навук СССР з лістом супраць лысенковщины, процідзейнічаць развіццю генетыкі.

Раз'яднанасць чалавецтва пагражае яму гібеллю.

Перад тварам небяспекі любое дзеянне, якое павялічвае раз'яднанасць чалавецтва, любая пропаведзь несумяшчальнасці сусветных ідэалогій і нацый - вар'яцтва, злачынства.

У 1953 - 1968 гг. грамадска-палітычныя погляды А.Д. Сахараў зведалі вялікую эвалюцыю. Удзел у распрацоўцы тэрмаядзернага зброі, у яго выпрабаваннях "суправаджаліся ўсё больш вострым усведамленнем спароджаных гэтым маральных праблем" (А.Д. Сахараў).

Пачынаючы з 1964 г. круг хвалявалі А.Д. Сахараў пытанняў ўсё больш пашыраўся.

У 1968 г. з'явіўся артыкул Сахарава "Роздум аб прагрэсе, мірным суіснаванні і інтэлектуальнай свабодзе", за якую ён быў адхілены ад сакрэтнай працы. Андрэй Дзмітрыевіч вярнуўся ў ФИАН старэйшым навуковым супрацоўнікам Аддзела тэарэтычнай фізікі. У сакавіку 1971 г.А.Д. Сахараў накіраваў Л.І. Брэжневу" Памятную запіску". Праз 15 месяцаў, не атрымаўшы ніякага адказу, Сахараў перадаў яе для апублікавання дапоўніўшы "Пасляслоўе".

З "Памятнай запіскі" А.Д. Сахараў Генеральнаму сакратару ЦК КПСС тав. Л.І. Брэжневу: Я выказваю меркаванне, што было б правільным наступным чынам ахарактарызаваць грамадства, да ажыццяўлення якога павінны быць накіраваны неадкладныя дзяржаўныя рэформы і намаганні грамадзян па развіццю грамадскай свядомасці:

а) Асноўны сваёй мэтай дзяржава ставіць ахову і забеспячэнне асноўных правоў чалавека вышэй за іншых мэтаў.

б) Усе дзеянні дзяржаўных устаноў цалкам заснаваныя на законах (стабільных і вядомых грамадзянам). Захаванне законаў абавязкова для ўсіх грамадзян, устаноў і арганізацый.

в) Шчасце людзей, у прыватнасці, забяспечана іх свабодай у працы, у спажыванні, у культурных і грамадскіх праявах, свабодай перакананняў і сумлення, свабодай інфармацыйнага абмену і перамяшчэння.

г) Гластность садзейнічае кантролю грамадскасці за законнасцю, справядлівасцю, мэтазгоднасцю ўсіх рашэнняў, што прымаюцца, спрыяе эфектыўнасці ўсёй сістэмы, абумоўлівае навукова-дэмакратычны характар ​​сістэмы кіравання, спрыяе прагрэсу, дабрабыту і бяспекі краіны.

Да 1966-1967 гг. ставяцца звароту А.Д. Сахарава ў абарону рэпрэсаваных.

У 1969 г. А.Д. Сахараў перадаў амаль усе свае зберажэнні на будаўніцтва анкалагічнай бальніцы і ў Чырвоны Крыж.

У 1966 г. А.Д. Сахараў прыняў удзел у калектыўным лісце XXIII з'езду КПСС супраць адраджэння культу асобы Сталіна. У тым жа годзе паслаў тэлеграму ў Вярхоўны Савет Беларускай ССР супраць увядзення артыкула 190 КК РСФСР, і я ўбачыў магчымасць для пераследу за перакананні. Ён выступаў за адмену смяротнага пакарання, за поўную рэабілітацыю народаў, якія падвергліся дэпартацыі ў гады сталіншчыны.

У 1974 г. А.Д. Сахараў атрымаў міжнародную прэмію Чинодель Дука. На гэтыя грошы быў заснаваны фонд дапамогі дзецям палітвязняў.

Ужо перанясучы інфаркт, ён ездзіў у Якуцію наведваць сасланага аднаго, яны з жонкай прайшлі пешшу па тайзе 20 кіламетраў.

Яго выклікалі пракуроры і кіраўнікі Акадэміі. Перасцерагалі. Ўгаворвалі. Пагражалі. Але ён не здаецца. Зноў і зноў працягвае адстойваць правы чалавека.

сахараў ганеньне навуковы тэрмаядзерны

"У Андрэя Дзмітрыевіча, - успамінаў пісьменнік Віктар Някрасаў, - шмат дзівацтваў., але ёсць адна, да якой ніяк не могуць прывыкнуць, проста зразумець людзі, якія лічаць сябе кіраўнікамі нашай краіны. Гэты чалавек нічога не баіцца. Нічога! І нікога!" "Наша грамадства заражана апатыяй, крывадушнасцю, мяшчанскім эгаізмам, схаванай жорсткасцю. Большасць прадстаўнікоў яго вышэйшай пласта - партыйна-дзяржаўнага апарату кiравання. - ўчэпіста трымаюцца за свае відавочныя і таемныя прывілеі і глыбока абыякавыя да парушэнняў правоў чалавека, да інтарэсам прагрэсу, да бяспекі і будучыні чалавецтва. Іншыя, будучы ў глыбіні душы заклапочаныя, не могуць дазволіць сабе ніякага "вальнадумства" і асуджаныя на пакутлівы разлад саміх з сабою.

Для духоўнага аздараўлення краіны неабходна ліквідацыя умоў, якія штурхаюць людзей на крывадушнасць і прыстасаўленства."

Адкрытыя ганенні на А.Д. Сахарава пачаліся з ліста сарака акадэмікаў, апублікаванага ў "Праўдзе" у жніўні 1973 г., і працягваліся больш за дзесяцігоддзе. Але яны апынуліся не ў стане зламаць яго дух, веру. Андрэй Дзмітрыевіч працягваў выступаць і пісьмова, і вусна, адстойваючы агульначалавечыя каштоўнасці, абараняючы правы канкрэтных грамадзян. У 1980 г.А.Д. Сахараў быў пазбаўлены ўсіх урадавых узнагарод.

Неўзабаве пасля ўводу ў канцы сьнежня 1979 г. савецкіх войскаў у Афганістан бясстрашна прагучаў у краіне голас пратэсту: А.Д. Сахараў тройчы выступіў з заявамі, арганізаваў прэс-канферэнцыю, дзе асудзіў гэтую акцыю і заклікаў савецкіх кіраўнікоў вярнуць войскі на сваю тэрыторыю.

У тым жа 1979 годзе А.Д. Сахараў быў ганараваны Нобелеўскай прэміі (Дадатак 1).

студзеня 1980 г. А.Д. Сахараў быў затрыманы, затым без суду і следства адпраўлены разам з жонкай у Горкі - горад, закрыты для замежнікаў. У кватэры А.Д. Сахарава, размешчанай на першым паверсе, быў усталяваны кругласутачны міліцэйскі пост. Без спецыяльнага дазволу да Сахаравым нікога не дапушчалі. Тэлефона ў кватэры не было. Па-за домам Сахаравым суправаджала ахова, сачыла, каб яны ні з кім не сустракаліся.

У той жа час пачалася масавая паклёпніцкая траўля А.Д. Сахарава (Дадатак 2).

Андрэй Дзмітрыевіч тройчы (1981, 1984 і 1985 гг.) Аб'яўляў галадоўку. Яго змяшч

Похожие работы

1 2 3 4 5 > >>